Bohaterem powieści jest hrabia Henryk, czyli Mąż - to młody mężczyzna (ma 23 lata), poeta, ma świadomość swojego talentu, tworzy, jest arystokratą (nie ma problemów materialnych), jest wrażliwy i uduchowiony, ma dużą wyobraźnię. Sądzi, że jest kimś wyjątkowym. Chce się ożenić z Marią, ponieważ ją kocha. Rzuca na siebie klątwę, że nigdy nie przestanie jej kochać. Jest poetą, a więc człowiekiem "nadzwyczajnym", dlatego musi robić "nadzwyczajne rzeczy". Przytłaczają go codzienne sprawy, małżeństwo, chodzenie na prywatki, zabawy itd. Oddaje się marzeniom, przy duchu - dziewicy, uosobieniu poezji - zapomina o swojej żonie, jest rozczarowany budząc się rano u jej boku. Kiedy rodzi się ich dziecko, Henryk ucieka ze swoją Poezją, która wkrótce przestaje udawać piękność i ukazuje nagie kości. Henryk wraca do żony, ale jest już za późno - Maria umiera z powodu choroby psychicznej, a mały synek jest poetą. Okazuje się więc, że hrabia Henryk jest nieszczęśliwy. Innym zauważalnym bohaterem jest Pankracy - należy do obozu rewolucjonistów, których jest dużo, ale nie bardzo wiedzą, co mają robić. Pankracy gardzi swoim obozem, ma świadomość, że po zburzeniu starego świata będzie trzeba zbudować nowy, ale czy stanie się to od razu - tego niestety nie wie. Ma tylko nadzieję, że to on będzie nowym władcą, ale nie ma żadnych konkretnych planów. Ciekawą postacią jest Poezja - Duch Dziewicy, zjawa zwiewna i eteryczna, ubrana w piękną suknię, o błyszczących oczach i włosach - zdawałoby się, uosobienie piękna. Dopiero później, kiedy hrabia Henryk zostaje z nią sam na sam, ukazuje swoje prawdziwe oblicze - zrzuca suknię, pod którą są tylko nagie kości, ma twarz upiora, jest bezcielesna i przerażająca.